പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില്‍ ഒരു രോഗിയെ കാണുകയാണ്. മൂന്നു വയസ്സുള്ള കുഞ്ഞ്. സ്‌റ്റെതസ്‌കോപ്പ് കണ്ട് അടുത്തതായി ഇന്‍ജെക്ഷന്‍ ആണോ എന്ന പേടിയില്‍ കുഞ്ഞ് കരയാന്‍ തുടങ്ങി. പതിവ് പോലെ അമ്മയാണ് കൂടെ. പക്ഷെ കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞിട്ടും നിലവിളിച്ചിട്ടും അമ്മയ്‌ക്കൊരു ഭാവഭേദവുമില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിസ്സഹായത പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. ശരിക്കും നിസ്സഹായയയത് ഞാനാണ്. സ്വകാര്യത അത്രയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത ക്ലിനിക്കില്‍ അവരോടു എങ്ങനെ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കും? പക്ഷെ സിസ്റ്റര്‍ ഉടനെ അടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു.

'ഇവരുടെ മകള്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം പൊള്ളലേറ്റ് മരിച്ചു. ചെറിയ കുഞ്ഞിന് പാല്‍ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് മൂത്ത മകള്‍ വെള്ളം വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു വാശിപിടിക്കുന്നത്. മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന വെള്ളം എടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. നമുക്ക് പലര്‍ക്കും ഉള്ളത് പോലെ പല മുറികളില്‍ നിരന്നു കിടക്കുന്ന ജീവിതമല്ലായിരുന്നു അവരുടേത്. ഒരടുക്കളയില്‍ ആണ് മേശയും സ്റ്റവ്വും എല്ലാം. സ്റ്റവ്വില്‍ തിളക്കുന്ന വെള്ളമാണ് കുഞ്ഞു പോയി പിടിച്ചത്. പിന്നെ ഊഹിക്കാലോ? വെള്ളം മേലോട്ട് മറഞ്ഞു കുഞ്ഞിന് പൊള്ളലേറ്റു. കുറച്ചു നാള്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നെങ്കിലും അണുബാധ ഏറ്റുമരിച്ചു.'

ഇനി പറയാന്‍ പോകുന്നത് 'അതിലും സ്വാഭാവികമായ കാര്യങ്ങള്‍ ആണ്. കുഞ്ഞ് മരിച്ചതിന്റെ കാരണം അമ്മയുടെ അശ്രദ്ധയാണെന്നു ഭര്‍ത്താവടക്കം പറഞ്ഞു. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരയാന്‍ ഭര്‍ത്താവായവന്‍ ഉണ്ടാവുമെന്ന് വിവാഹകുര്‍ബാനയില്‍ പള്ളീലച്ചന്‍ പാടിയ പാട്ടൊക്കെ കാറ്റില്‍ പറന്നു. താന്‍ കാരണം ആണല്ലോ എന്ന ചിന്ത സ്വാഭാവികമായും അലട്ടുമ്പോളാണ് ഈ ആരോപണം എന്ന് നോക്കണം.

വൈകിട്ട് സംസാരിക്കാന്‍ വരാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും അവര്‍ വന്നില്ല. ജില്ലാ മാനസികാരോഗ്യ പരിപാടിയില്‍ സിസ്റ്റര്‍ അവരെ എത്തിച്ചോളും. അവരിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതില്‍ മാത്രമാണ് എന്റെ ആശ്വാസം.

എത്രയെത്ര സ്ത്രീകള്‍ ആണ് സാമാനസാഹചര്യങ്ങളില്‍ പെട്ടുലയുന്നത്. ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ മടിയില്‍ ഇരുന്ന മൂന്നുവയസ്സുകാരന്റെ അവസ്ഥ ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയേ? സ്ത്രീകള്‍ ശക്തിപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത മാത്രമേ ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും കാണുന്നുള്ളൂ. ആക്രമിക്കപ്പെട്ട നടിയും കന്യാസ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളും എല്ലാം ഇതുതന്നെ പറയുന്നു. ഇതിനെല്ലാം ഒരേയൊരു വഴിയേ ഉള്ളൂ. ലിംഗ വിവേചനം ഒഴിവാക്കുക വേറെ ഒന്നും സഹായിക്കില്ലാ. ഉറപ്പ്.