2002 ൽ വിവാഹിതരായ ദമ്പതികൾ ഉള്ളിയും വെളുത്തുള്ളിയും സംബന്ധിച്ച ദീർഘകാല തർക്കത്തെത്തുടർന്ന് അഹമ്മദാബാദിലെ ദമ്പതികളുടെ 11 വർഷത്തെ ദാമ്പത്യം വിവാഹമോചനത്തിൽ കലാശിച്ചു. സ്വാമിനാരായണ വിഭാഗത്തിന്റെ അനുയായിയായ ഭാര്യ, മതപരമായ ആചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഉള്ളിയും വെളുത്തുള്ളിയും കർശനമായി ആഹാരത്തിൽ ഒഴിവാക്കി. എന്നാൽ ഭർത്താവും അമ്മായിയമ്മയും അവ കഴിക്കുന്നത് തുടർന്നു. കാലക്രമേണ, ഭക്ഷണത്തിലെ വ്യത്യാസം പതുക്കെ അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ ഒരു വിടവായി മാറി. പ്രത്യേക പാചക ക്രമീകരണങ്ങൾ ഒരു മാനദണ്ഡമായി മാറി, വീട്ടിനുള്ളിൽ പിരിമുറുക്കം വളരാൻ തുടങ്ങി.

കുടുംബത്തിലെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ രൂക്ഷമായതോടെ വിവാഹ ബന്ധം വഷളായി. ഒടുവിൽ ഭാര്യ കുട്ടിയുമായി സ്വന്തം വീട് വിട്ടുപോയി. 2013-ൽ, ഭക്ഷണശീലങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ ഭാര്യ വിസമ്മതിച്ചത് ക്രൂരതയ്ക്കും ഉപേക്ഷിക്കലിനും തുല്യമാണെന്ന് ആരോപിച്ച് ഭർത്താവ് വിവാഹമോചനം തേടി അഹമ്മദാബാദ് കുടുംബ കോടതിയെ സമീപിച്ചു. 2024-ൽ, കുടുംബ കോടതി വിവാഹമോചനം അനുവദിക്കുകയും ജീവനാംശം നൽകാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.

കുടുംബ കോടതിയുടെ ഉത്തരവിനെതിരെ ഭാര്യ കോടതിയെ സമീപിച്ചതിനെ തുടർന്നാണ് കേസ് ഗുജറാത്ത് ഹൈക്കോടതിയിൽ എത്തിയത്. മതപരമായ ഭക്ഷണ നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഭർത്താവ് പെരുപ്പിച്ചു കാണിച്ചുവെന്ന് അവരുടെ അഭിഭാഷകൻ വാദിച്ചു, അതേസമയം ഉള്ളിയും വെളുത്തുള്ളിയും കഴിക്കുന്നത് നിരന്തരമായ സംഘർഷത്തിന് കാരണമാകുമെന്ന് ഭർത്താവ് വാദിച്ചു.

ഉള്ളിയും വെളുത്തുള്ളിയും ഇല്ലാതെ ഭക്ഷണം പോലും പാകം ചെയ്യാൻ താനും അമ്മയും ശ്രമിച്ചിട്ടും തർക്കം തുടർന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം അവകാശപ്പെട്ടു. തുടർച്ചയായ സംഘർഷങ്ങൾ കാരണം താൻ ഒരിക്കൽ ഒരു വനിതാ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഹൈക്കോടതി വാദം കേൾക്കുന്നതിനിടെ, വിവാഹമോചനത്തിന് ഇനി എതിർപ്പില്ലെന്ന് ഭാര്യ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. ഭർത്താവ്, കോടതിയിൽ അടയ്ക്കാത്ത ജീവനാംശം തവണകളായി നിക്ഷേപിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു. ആ ഘട്ടത്തിൽ പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ, ഹൈക്കോടതി ഭാര്യയുടെ ഹർജി തള്ളുകയും വിവാഹമോചനം ശരിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഭക്ഷണ ഇഷ്ടങ്ങളിലെ ഒരു ലളിതമായ വ്യത്യാസത്തിൽ തുടങ്ങിയത് പൂർണ്ണമായ ഒരു ദാമ്പത്യ സംഘർഷത്തിലേക്ക് വളർന്നു, ഒടുവിൽ വിവാഹമോചനത്തിലും ഗുജറാത്ത് ഹൈക്കോടതി വരെ എത്തിയ നിയമയുദ്ധത്തിലും അവസാനിച്ചു. ഈ കേസ് പൊതുജനശ്രദ്ധ നേടുകായും ചെയ്തു.