ബ്രസീലില്‍ ഫോട്ടോഗ്രാഫറായിരുന്നു സാല്‍ഗാഡോ. രാജ്യാന്തര മാസികകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ചിത്രങ്ങള്‍ പകര്‍ത്താന്‍ ലോക സഞ്ചാരത്തിലായിരുന്നു സാല്‍ഗാഡോ. റുവാണ്ടന്‍ വംശഹത്യ പോലുള്ള ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കും വന നശീകരണം ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള പാരിസ്ഥിതിക ദുരന്തങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ശേഷം സാല്‍ഗാഡോ ബ്രസീലിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തി.

സ്വന്തനാട്ടിലെ ഇടതൂര്‍ന്ന മഴക്കാടുകള്‍ മനസ്സില്‍ ഓമനിച്ച് തിരികെ എത്തിയ സാല്‍ഗാഡോ കണ്ടത് മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ട മരങ്ങളും വരള്‍ച്ചയും മണ്ണിടിച്ചിലും. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും താന്‍ കണ്ട ദുരന്തം സ്വന്തം നാട്ടിലും സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് സാല്‍ഗാഡോക്ക് മനസ്സിലായി.

ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കാന്‍ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന ദിനങ്ങളായിരുന്നു പിന്നീട്. 1995-ല്‍ സാല്‍ഗാഡോയും ഭാര്യയും ചേര്‍ന്ന് മരങ്ങള്‍ നടാന്‍ ആരംഭിച്ചു. ആദ്യം വീടിന് ചുറ്റുമുള്ള ഏതാനും ഹെക്ടര്‍ മേഖലയില്‍ മാത്രം മരം നടുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. എന്നാല്‍ തൈകള്‍ നട്ടുതുടങ്ങിയതോടെ അതൊരു ദിനചര്യയായി മാറി. വൈകാതെ മിനാസ് ഷെറീസിലെ മഴക്കാടുകള്‍ അതിന്റെ പഴയ പ്രൗഢി വീണ്ടെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

പിന്നാലെ വോളന്റിയര്‍മാരും പരിസ്ഥിതി സ്‌നേഹികളും സാല്‍ഗാഡോയുടെയും ഭാര്യയുടെയും ഉദ്യമത്തില്‍ പങ്കാളികളായി. ആദ്യ ഘട്ടത്തില്‍ നിര്‍മിച്ച കാടിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ടെറാ എന്ന എന്‍ജിഒ ആരംഭിച്ചു. വനനശീകരണം സംഭവിച്ച 17000 ഏക്കര്‍ പ്രദേശം പൂര്‍വ സ്ഥിതിയിലാക്കുക എന്നതായിരുന്നു സംഘടനയുടെ ലക്ഷ്യം. ഈ സംഘടന വഴിയാണ് വോളന്റിയര്‍മാരെയും പരിസ്ഥിതി പ്രവര്‍ത്തകരെയും സംഘടിപ്പിച്ചതും വൃക്ഷത്തെകള്‍ നട്ടതും.

തുടര്‍ന്ന് 1999 മുതല്‍ ഇതുവരെയുള്ള 20 വര്‍ഷത്തിനിടെ ഈ ലക്ഷ്യം അവര്‍ സാധിച്ചു. ഇതിനായി നട്ടവയാണ് ഈ 40 ലക്ഷം മരങ്ങളും. വൃക്ഷങ്ങള്‍ നട്ടു പിടിപ്പിച്ചത് വളരും മുന്‍പ് 2001-ല്‍ എടുത്ത ചിത്രവും 2019-ലെ ചിത്രവും തമ്മില്‍ താരതമ്യപ്പെടുത്തി സാല്‍ഗാഡോ ഫേസ്ബുക്കില്‍ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.

1995-ല്‍ നട്ട മരങ്ങള്‍ വളര്‍ന്നതോടെ 1999-ലാണ് ഏകദേശം 10 വര്‍ഷക്കാലം അകന്നു നിന്ന മഴ ഇവിടേക്കു തിരികെയെത്തിയത്. പക്ഷേ ഈ മഴയും പ്രദേശത്താകെ പച്ചപ്പു വിരിയിക്കാന്‍ മതിയാകുമായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ മരങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം മഴക്കുഴികളും നിര്‍മിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.